Reynaldo Hahn
Et j'ai vu fleurir des lilas en ik heb seringen zien bloeien
Avec ma peine inconsolée. naast mijn ongetroost verdriet.
Seul, je fuis ce ciel clair et beau Alleen ontvlucht ik deze heldere, mooie hemel
Dont l'ardent effluve me trouble, waarvan de vurige gloed me verontrust,
Car l'horreur de l'exil se double want de gruwel van de ballingschap verdubbelt
De la splendeur du renouveau. door de pracht van het nieuwe voorjaar.
En vain le soleil a souri, Tevergeefs heeft de zon gelachen,
Au printemps je ferme ma porte, voor de lente sluit ik mijn deur,
Et veux seulement qu'on m'apporte en ik wil alleen dat men mij
Un rameau de lilas fleuri; een bloeiende tak sering brengt;
Car l'amour dont mon âme est pleine want de liefde waarvan mijn ziel vol is
Y trouve parmi ses douleurs vindt daarin, te midden van zijn smart,
Ton regard dans ces chères fleurs jouw blik in deze dierbare bloemen
Et dans leur parfum ton haleine. en in hun geur jouw adem.