Ludwig van Beethoven
Wie glich da mein Leben dem blühenden Kranz, hoe leek mijn leven toen op een bloeiende krans,
Dem Nachtigallwäldchen, voll Spiel und voll Tanz! op een bosje vol nachtegalen, vol spel en vol dans!
Nun treibt mich oft Sehnsucht hinaus auf die Höhn, Nu drijft het verlangen me vaak naar buiten, de heuvels op,
Den Wunsch meines Herzens wo lächeln zu seh'n! om de wens van mijn hart ergens te zien lachen!
Hier sucht in der Gegend mein schmachtender Blick, Hier zoekt mijn smachtende blik de streek af,
Doch kehret es nimmer befriedigt zurück. maar nooit keert hij voldaan terug.
Wie klopft es im Busen, als wärst du mir nah, Hoe klopt mijn hart, alsof je dicht bij me was!
O komm, meine Holde, dein Jüngling ist da! O kom, mijn liefste, je jongeling is hier!
Ich opfre dir alles, was Gott mir verlieh, Ik offer je alles wat God mij gaf,
Denn wie ich dich liebe, so liebt' ich noch nie! want zoals ik van jou houd, hield ik nog nooit van iemand!
O Teure, komm eilig zum bräutlichen Tanz! O dierbare, kom gauw naar de bruiloftsdans!
Ich pflege schon Rosen und Myrten zum Kranz. Ik kweek al rozen en mirte voor de krans.
Komm, zaubre mein Hüttchen zum Tempel der Ruh, Kom, tover mijn hutje om tot een tempel van rust,
Zum Tempel der Wonne, die Göttin sei du! een tempel van zaligheid, en wees jij de godin!