Claude Debussy
Parfois luisaient des bas de jambes, trop souvent soms glansden gekousde benen, al te vaak
Interceptés ! — et nous aimions ce jeu de dupes. aan het zicht onttrokken! En wij hielden van dit spel der dwazen.
Parfois aussi le dard d'un insecte jaloux Soms ook de angel van een jaloerse insect
Inquiétait le col des belles sous les branches, verontrustte de hals van de schonen onder de takken,
Et c'étaient des éclairs soudains des nuques blanches, en daar waren plotse flitsen van witte nekken,
Et ce régal comblait nos jeunes yeux de fous. en dit feest vulde onze jonge dwaze ogen.
Le soir tombait, un soir équivoque d'automne : De avond viel, een dubbelzinnige herfstavond:
Les belles, se pendant rêveuses à nos bras, de schonen, dromerig leunend op onze armen,
Dirent alors des mots si spécieux, tout bas, spraken toen zulke verleidelijke woorden, heel zacht,
Que notre âme, depuis ce temps, tremble et s'étonne. dat onze ziel sindsdien beeft en zich verwondert.