Les cloches tintaient, légères et franches, De klokken luidden, licht en helder,
Dans le ciel clément. In de milde hemel.
Rythmique et fervent comme une antienne, Ritmisch en vurig als een antifoon,
Ce lointain appel Die verre roep
Me remémorait la blancheur chrétienne Bracht mij de christelijke witheid in herinnering
Des fleurs de l'autel. Van de bloemen op het altaar.
Ces cloches parlaient d'heureuses années, Die klokken spraken van gelukkige jaren,
Et, dans le grand bois, En, in het grote bos,
Semblaient reverdir les feuilles fanées, Leken de verwelkte bladeren weer te doen groenen,
Des jours d'autrefois. Van vervlogen dagen.