Charles Gounod
Prêtez-moi seulement, vallon de mon enfance, leen mij alleen, dal van mijn kindertijd,
Un asile d'un jour pour attendre la mort. een schuilplaats voor één dag om de dood af te wachten.
D'ici je vois la vie, à travers un nuage, Van hieruit zie ik het leven, door een wolk heen,
S'évanouir pour moi dans l'ombre du passé; voor mij vervagen in de schaduw van het verleden;
L'amour seul est resté: comme une grande image alleen de liefde is gebleven, zoals een groot beeld
Survit seule au réveil dans un songe effacé. bij het ontwaken als enige overblijft van een vervaagde droom.
Repose-toi, mon âme, en ce dernier asile, Rust uit, mijn ziel, in deze laatste schuilplaats,
Ainsi qu'un voyageur, qui, le cœur plein d'espoir, zoals een reiziger die, het hart vol hoop,
S'assied avant d'entrer aux portes de la ville, gaat zitten voordat hij de poorten van de stad binnengaat
Et respire un moment l'air embaumé du soir. en even de geurige avondlucht inademt.
Tes jours, sombres et courts comme des jours d'automne, Je dagen, somber en kort als herfstdagen,
Déclinent comme l'ombre au penchant des coteaux; nemen af als de schaduw op de heuvelhelling;
L'amitié te trahit, la pitié t'abandonne, de vriendschap verraadt je, het medelijden laat je in de steek,
Et, seule, tu descends le sentier des tombeaux. en alleen daal je het pad naar de graven af.
Mais la nature est là qui t'invite et qui t'aime; Maar de natuur is er, die je uitnodigt en liefheeft;
Plonge-toi dans son sein qu'elle t'ouvre toujours; duik in haar schoot, die ze altijd voor je opent;
Quand tout change pour toi, la nature est la même, wanneer alles voor jou verandert, blijft de natuur dezelfde,
Et le même soleil se lève sur tes jours. en dezelfde zon komt op over je dagen.