Gabriel Fauré
Et qu'au vent de l'aube, sans bruit, en dat hij geruisloos, in de wind van de dageraad,
Comme une larme il s'évapore. als een traan verdampt.
Je veux que le jour le proclame Ik wil dat de dag haar verkondigt,
L'amour qu'au matin j'ai caché, de liefde die ik voor de ochtend verborgen hield,
Et sur mon cœur ouvert penché, en dat hij, over mijn open hart gebogen,
Comme un grain d'encens il l'enflamme. haar ontsteekt als een korrel wierook.
Je veux que le couchant l'oublie Ik wil dat de zonsondergang het vergeet,
Le secret que j'ai dit au jour het geheim dat ik de dag heb verteld,
Et l'emporte, avec mon amour, en het meeneemt, samen met mijn liefde,
Aux plis de sa robe pâlie ! in de plooien van zijn verbleekte gewaad!