Maurice Ravel
Il glisse sur le bassin, comme un traîneau blanc, Hij glijdt over de vijver als een witte slee,
de nuage en nuage. Car il n'a faim que des nuages floconneux van wolk naar wolk. Want hij hongert alleen naar de vlokkige wolken
qu'il voit naître, bouger, et se perdre dans l'eau. die hij ziet ontstaan, bewegen en verdwijnen in het water.
C'est l'un d'eux qu'il désire. Il le vise du bec, Het is er een van die hij begeert. Hij mikt erop met zijn snavel,
et il plonge tout à coup son col vêtu de neige. en plotseling dompelt hij zijn met sneeuw beklede hals onder.
Puis, tel un bras de femme sort d'une manche, il retire. Dan, zoals een vrouwenarm uit een mouw glijdt, trekt hij hem terug.
Il n'a rien. Hij heeft niets.
Il regarde : les nuages effarouchés ont disparu. Hij kijkt: de opgeschrikte wolken zijn verdwenen.
Il ne reste qu'un instant désabusé, Slechts een ogenblik blijft hij ontgoocheld,
car les nuages tardent peu à revenir, et, want de wolken laten niet lang op zich wachten, en,
là-bas, où meurent les ondulations de l'eau, daarginds, waar de rimpelingen van het water wegsterven,
en voici un qui se reforme. is er weer een die zich vormt.
Doucement, sur son léger coussin de plumes, Zachtjes, op zijn lichte kussen van veren,
et peut-être qu'il mourra, victime de cette illusion, en misschien zal hij sterven, slachtoffer van die illusie,
avant d'attraper un seul morceau de nuage. voordat hij ook maar een snipper wolk te pakken krijgt.
Mais qu'est-ce que je dis ? Maar wat zeg ik nu?
Chaque fois qu'il plonge, il fouille du bec Elke keer dat hij duikt, woelt hij met zijn snavel
la vase nourrissante et ramène un ver. in de voedzame modder en haalt een worm boven.
Il engraisse comme une oie. Hij vetmest als een gans.