Henri Duparc
L'ombre d'un if ? De schaduw van een taxus zweeft?
Sur l'if une pâle colombe, Op de taxus zit een bleke duif,
Triste et seule au soleil couchant, Treurig en alleen in de ondergaande zon,
Chante son chant : Zingt haar lied:
On dirait que l'âme éveillée Men zou zeggen dat de ontwaakte ziel
Pleure sous terre à l'unisson Onder de aarde weent, in harmonie
De la chanson, Met het lied,
Et du malheur d'être oubliée En over het ongeluk vergeten te zijn
Se plaint dans un roucoulement Klaagt in een gekir
Bien doucement. Heel zachtjes.
Oh! jamais plus, près de la tombe, O! nooit meer, bij het graf,
Je n'irai, quand descend le soir Zal ik gaan, wanneer de avond neerdaalt
Au manteau noir, In zijn zwarte mantel,
Écouter la pâle colombe Om de bleke duif te horen
Chanter sur la pointe de l'if Zingen in de top van de taxus
Son chant plaintif ! Haar klagende lied!