Charles Gounod
Mystérieux rayons, qui glissez sur la mousse geheimzinnige stralen die over het mos glijden
Dans l'ombre de ses bois, in de schaduw van haar bossen,
Dites-moi si ses yeux, à l'heure où tout sommeille zeg mij of haar ogen, op het uur dat alles slaapt,
Se rouvrent doucement zachtjes weer opengaan,
Et si ma bien-aimée, alors que moi je veille, en of mijn geliefde, terwijl ik wakker lig,
Se souvient de l'absent. aan de afwezige denkt.
Quand la lune est aux cieux, baignant de sa lumière Wanneer de maan aan de hemel staat en met haar licht
Les grands bois et l'azur; de grote bossen en het azuur overgiet;
Quand des cloches du soir qui tintent la prière wanneer van de avondklokken die het gebed luiden
Vibre l'écho si pur, de echo trilt, zo zuiver,
Dites-moi si son âme, un instant recueillie, zeg mij of haar ziel, een ogenblik ingekeerd,
S'élève avec leur chant, met hun gezang opstijgt,
Et si de leurs accords la paisible harmonie en of de vredige harmonie van hun akkoorden
Lui rappelle l'absent! haar aan de afwezige herinnert!