Giuseppe Verdi
Del primo mai seppi ed è patria mia van de eerste weet ik niets, en mijn vaderland is
La terra che un fiore, che un frutto mi dà. de grond die mij een bloem, een vrucht schenkt.
Dovunque il destino m'addita un sentiero, Waar het lot mij ook een pad wijst,
Io trovo un sorriso, io trovo un amor; vind ik een glimlach, vind ik een liefde;
Perchè del passato darommi pensiero, waarom zou ik mij nog zorgen maken over het verleden,
Se l'ora presente è lieta al mio cor? als het huidige uur mijn hart al blij maakt?
Può, è vero, il domani un torbido velo Morgen kan, het is waar, een grauwe sluier leggen
Dell'aure serene l'aspetto turbar; over het heldere gelaat van de zachte wind;
Ma s'oggi risplende azzurro il mio cielo, maar als mijn hemel vandaag blauw straalt,
Perchè rattristarmi d'un dubbio avvenir? waarom zou ik mij dan bedroeven om een onzekere toekomst?
Io sono una pianta che ghiaccio non spoglia, Ik ben een plant die de vorst niet kaal maakt,
Che tutto disfida del verno il rigor; die de strengheid van de winter geheel trotseert;
Se fronda qui cade, là un'altra germoglia, Valt hier een blad, dan ontluikt daar een ander,
In ogni stagione son carca di fior. in elk seizoen hang ik vol bloemen.