Hector Berlioz
Dans sa douce et tendre folie, in haar zachte en tedere waanzin,
Des pervenches, des boutons d'or, maagdenpalm, boterbloemen,
Des iris aux couleurs d'opale, irissen in de kleuren van opaal,
Et de ces fleurs d'un rose pâle, en die bleekroze bloemen
Qu'on appelle des doigts de mort. die men dodemansvingers noemt.
Puis élevant sur ses mains blanches Toen hief ze op haar witte handen
Les riants trésors du matin, de lachende schatten van de ochtend
Elle les suspendait aux branches, en hing ze aan de takken,
Aux branches d'un saule voisin; aan de takken van een wilg vlakbij;
Mais, trop faible, le rameau plie, maar de tak, te zwak, buigt door,
Se brise, et la pauvre Ophélie breekt, en de arme Ophelia
Tombe, sa guirlande à la main. valt, met haar bloemenkrans in de hand.
Quelques instants, sa robe enflée Een paar ogenblikken hield haar opbollende jurk
La tint encor sur le courant, haar nog boven op de stroom,
Et comme une voile gonflée, en als een bol zeil
Elle flottait toujours, chantant, dreef ze verder, zingend,
Chantant quelque vieille ballade, zingend een of andere oude ballade,
Chantant ainsi qu'une naïade zingend als een najade
Née au milieu de ce torrent. geboren midden in deze beek.
Mais cette étrange mélodie Maar deze vreemde melodie
Passa rapide comme un son; ging voorbij, snel als een klank;
Par les flots la robe alourdie de jurk, zwaar geworden door het water,
Bientôt dans l'abîme profond; trok weldra in de diepe afgrond
Entraîna la pauvre insensée, de arme waanzinnige mee,
Laissant à peine commencée en liet haar welluidende lied
Sa mélodieuse chanson. nauwelijks begonnen achter.