Claude Debussy
Malgré moi ce doux bruit m'attirait, et je viens ! Tegen mijn wil trok dit zoete geluid mij, en ik kom!
Personne. Ai-je rêvé ? Que la nuit est brûlante ! Niemand. Heb ik gedroomd? Wat is de nacht heet!
D'où vient que regardant la nue étincelante, Hoe komt het dat ik, kijkend naar de fonkelende hemel,
Je soupire ? D'où vient que mes yeux furieux zucht? Hoe komt het dat mijn woedende ogen
S'épouvantent de voir les étoiles des cieux, doodsbang worden de sterren van de hemel te zien,
Que je m'égare seule, ayant laissé mes armes, dat ik alleen ronddwaal, mijn wapens neergelegd hebbend,
Et que, pâle d'horreur, je bois l'eau de mes larmes ? en dat ik, bleek van afgrijzen, het water van mijn tranen drink?
Je pleure ton parjure, infidèle Glaucé ! Ik beween je trouwbreuk, trouweloze Glaucé!
Le poison que je bois, c'est toi qui l'as versé. Het gif dat ik drink, jij hebt het ingeschonken.
La haine est dans mon sein. Le feu qui me dévore De haat zit in mijn borst. Het vuur dat mij verteert
C'est le courroux. Hélas ! pourquoi mentir encore ? is de toorn. Helaas! Waarom nog liegen?
Non, ce n'est pas la haine ! toi, qui me poursuis, Nee, het is geen haat! Jij, die mij achtervolgt,
Quel es-tu ? Connais-tu ma peine et mes ennuis ! wie ben jij? Ken jij mijn pijn en mijn kwellingen!
Celle dont le glacier vierge était le royaume Zij voor wie de maagdelijke gletsjer het koninkrijk was
Tremble, pâle victime éprise d'un fantôme. beeft, een bleek slachtoffer, verliefd op een spookbeeld.
La vision, toujours ! Het visioen, altijd weer!
Il est là, radieux, apaisé, triomphant. Hij is daar, stralend, gerust, triomfantelijk.
Oh ! donner un baiser chaste à ce front d'enfant, Oh! een kuise kus geven op dit kinderhoofd,
Et mourir ! Mon secret dans le bois qui frissonne en sterven! Mijn geheim in het rillende woud
Restera. Qui jamais peut le savoir ? Personne. zal blijven. Wie kan het ooit weten? Niemand.
Quant à lui, mon pouvoir empêche, si je veux, Wat hem betreft, mijn macht belet, als ik wil,
Qu'il ne s'éveille. O dieux ! sur l'or de ses cheveux dat hij ontwaakt. O goden! Op het goud van zijn haar
Poser ma lèvre, et puis... Ah ! qu'ai-je dit ! ruisselle mijn lippen leggen, en dan... Ah! wat heb ik gezegd! Stroom
Encor, source des pleurs, je suis une immortelle ! verder, bron der tranen, ik ben een onsterfelijke!
Fuyons. Je n'irai pas. Je ne veux pas. Non, mon cœur se déchire ! Laten we vluchten. Ik ga niet. Ik wil niet. Nee, mijn hart breekt!
Eh bien, voile-toi donc, lumière ! Voilez-vous, Welnu, sluier u dan, licht! Sluier u,
Flammes, clartés, flambeaux, regards du ciel jaloux ! Vlammen, schijnsels, fakkels, blikken van de jaloerse hemel!
Astres qui de l'azur brûlant fixez en foule Sterren die vanuit het brandende azuur in drommen
Sur moi vos yeux railleurs, éteignez- vous ! Je foule hun spottende ogen op mij richten, dooft uzelf! Ik vertrap
Aux pieds ma froideur sainte et ma divinité, mijn heilige koelheid en mijn goddelijkheid onder de voet,
Et pour me repentir j'aurai l'éternité ! en om berouw te tonen zal ik de eeuwigheid hebben!
Sur son visage l'ombre errante du platane Op zijn gezicht lacht de dwalende schaduw
Rit. Ne t'éveille pas, divin enfant ! van de plataan. Ontwaak niet, goddelijk kind!