Ernest Chausson
Qu'une pauvre feuille oubliée, dan een arm, vergeten blaadje,
Rien qu'une feuille et qu'un oiseau, niets dan een blad en een vogel,
Il ne reste plus en mon âme In mijn ziel blijft niets meer over
Qu'un seul amour pour y chanter; dan één enkele liefde om er te zingen;
Mais le vent d'automne qui brame Maar de herfstwind die loeit
Ne permet pas de l'écouter. laat niet toe ernaar te luisteren.
L'oiseau s'en va, la feuille tombe, De vogel vliegt heen, het blad valt,
L'amour s'éteint, car c'est l'hiver. de liefde dooft, want het is winter.
Petit oiseau, viens sur ma tombe Vogeltje, kom op mijn graf
Chanter, quand l'arbre sera vert. om te zingen, wanneer de boom weer groen wordt.