Pierre de Bréville
Les souvenirs lointains lentement s'élever Naar verre herinneringen die langzaam opstijgen
Au bruit des carillons qui chantent dans la brume. Bij het geluid van het klokkenspel dat klinkt in de mist.
Bienheureuse la cloche au gosier vigoureux Gelukzalig de klok met de krachtige keel
Qui, malgré sa vieillesse, alerte et bien portante, Die, ondanks haar ouderdom, alert en gezond,
Jette fidèlement son cri religieux, Trouw haar religieuze kreet uitstoot,
Ainsi qu'un vieux soldat qui veille sous la tente ! Net als een oude soldaat die de wacht houdt onder de tent!
Moi, mon âme est fêlée, et lorsqu'en ses ennuis Ik, mijn ziel is gebarsten, en wanneer zij in haar verdriet
Elle veut de ses chants peupler l'air froid des nuits, De koude nachtlucht met haar gezangen wil bevolken,
Il arrive souvent que sa voix affaiblie Gebeurt het vaak dat haar verzwakte stem
Semble le râle épais d'un blessé qu'on oublie Lijkt op het zware gereutel van een gewonde die men vergeet
Au bord d'un lac de sang, sous un grand tas de morts, Aan de rand van een meer van bloed, onder een grote stapel doden,
Et qui meurt, sans bouger, dans d'immenses efforts. En die sterft, zonder te bewegen, in immense inspanning.