Antonio Salieri
a quest'alma lasciar... barbare stelle! vrijuit laten ontladen... wrede sterren!
Perché tante sventure, e tanti affanni Waarom verzonnen jullie zoveel rampspoed,
inventaste per me? l'oscuro stato en zoveel kwellingen voor mij? Leek de nederige staat
ove mi pose la fierezza vostra waarin jullie hoogmoed mij plaatste
forse poco a voi parve, jullie misschien te gering,
senza offrir vane larve zonder ijdele schijnbeelden
al credulo mio core aan mijn lichtgelovige hart te bieden
d'illusorie grandezze, e di splendore? van waanbeeldige grootsheid en pracht?
Dove or vado? che fo? con qual coraggio Waar ga ik nu heen? Wat doe ik? Met welke moed
potrò guardar, potrò parlar a un padre, zal ik kunnen opkijken, zal ik kunnen spreken tot een vader
che rifiuta il mio cor? milord... oh numi, die mijn hart afwijst? Milord... o goden,
nascondasi a me stessa laat voor mijzelf verborgen blijven
un'idea troppo vana: ad altri il cielo een al te ijdele gedachte: aan anderen heeft de hemel
serbò sorte sì bella; zo'n schoon lot voorbehouden;
infelice si torni, e pastorella. laat mij ongelukkig terugkeren, en als herderin.
Sola, e mesta tra i tormenti Alleen en bedroefd te midden van mijn kwellingen
passerò languendo gli anni: zal ik mijn jaren smachtend doorbrengen:
e farò de' miei lamenti en met mijn klaagzangen zal ik
campi, e selve risuonar. de velden en wouden doen weerklinken.
Mi vedrà la notte, e il giorno Nacht en dag zullen mij zien
neri oggetti all'alma intorno, met duistere gedachten rond mijn ziel,
e una barbara speranza, en een wrede hoop
che vorrei, né so lasciar. die ik verlang, en toch niet kan loslaten.
Ah perché spietato amore Ach, waarom, meedogenloze liefde,
nel mio core entrasti mai; ben je ooit mijn hart binnengedrongen;
perché vidi i cari rai, waarom zag ik die lieve ogen,
onde appresi a sospirar? waardoor ik leerde zuchten?