Francesco Cavalli
Erme, e solinghe cime, Eenzame, verlaten bergtoppen,
ch'al cerchio m'accostate jullie brengen mij dicht bij de baan
delle luci adorate, van de aanbeden lichten;
in voi di novo imprime, op jullie drukt opnieuw
contemplator secreto hun heimelijke beschouwer,
Endimione l'orme. Endimione zijn voetsporen.
Le variate forme De wisselende gestalten
della stella d'argento van de zilveren ster
lusingando, e baciando, streel en kus ik,
di chiare notti tra i sereni orrori, in de stille duisternis van heldere nachten,
sulla terra, e sui sassi i suoi splendori. haar licht op de aarde en de rotsen.
non sturbino i tuoi giri, e la tua pace. je baan en je rust niet verstoren.
Dagl'atlantici monti Vanaf het Atlasgebergte,
traboccando le rote, met zijn wielen omlaag,
Febo, del carro ardente, omai tramonti. laat Phoebus met zijn brandende wagen nu ondergaan.
Il mio lume nascente Laat mijn opkomende licht
illuminando il cielo de hemel verlichten
più bello a me si mostri, e risplendente. en zich nog mooier en stralender aan mij tonen.
Astro mio vago, e caro Mijn mooie, dierbare ster,
a' tuoi raggi di gelo, door je ijzige stralen
nel petto amante a nutrir fiamme imparo. leer ik in een verliefd hart het vuur te voeden.