Albert Dietrich
wie am Himmel goldne Sterne, hoe aan de hemel gouden sterren
ihre Bahnen zieh'n! hun banen trekken!
Und die hohen Gipfel locken En de hoge toppen lokken
dich bergauf, bergab. je bergop, bergaf.
Knabe mit den braunen Locken, Knaap met de bruine krullen,
nahmst den Wanderstab. je nam de wandelstaf.
Hat ja nimmer dich gelitten Het hield je nooit
in des Vaters Haus; in het huis van je vader;
stürmtest fort mit raschen Schritten, je stormde weg met snelle passen,
an dem Hut den Strauß. de ruiker op je hoed.
Sprachst zu mir beim Hände drücken: Je sprak tot mij bij het handen drukken:
"Kind, die Welt ist weit!" "Kind, de wereld is wijd!"
und ich gab dir bis zur Brücken, en ik vergezelde je tot aan de brug,
weinend das Geleit. wenend, als geleide.
Rosen hab' ich dir gebrochen, Rozen heb ik voor je geplukt,
wie der Dorn auch sticht, hoezeer de doorn ook steekt,
was beim Abschied du versprochen, wat je bij het afscheid beloofde,
o vergiß es nicht! o, vergeet het niet!
Ach, verweht sind Wort und Lieder Ach, woord en lied zijn weggewaaid
und verrauscht das Glück. en het geluk is vervlogen.
Brauner Knabe, kehrst du wieder Bruine knaap, keer je weer terug
an mein Herz zurück? aan mijn hart?