Franz Schubert
Wie der Held in Rosses Bügel, zoals de held in de stijgbeugel van zijn paard,
Schwingt sich des Gedankens Macht. zwaait de kracht van de gedachte zich op.
Wie die alten Tannen sausen, Zoals de oude dennen ruisen,
Hört man Geistes Wogen brausen. hoort men de golven van de geest bruisen.
Herrlich ist der Flamme Leuchten Heerlijk is het schijnen van de vlam
In des Morgenglanzes Thau, in de dauw van de morgengloed,
Oder die das Feld beleuchten, of die het veld verlichten,
Blitze, schwanger oft von Tod. bliksems, vaak zwanger van de dood.
Rasch die Flamme zuckt und lodert, Snel flikkert en laait de vlam,
Wie zu Gott hinaufgefodert. alsof zij opwaarts naar God wordt geroepen.
Ewig's Rauschen sanfter Quellen Het eeuwige ruisen van zachte bronnen
Zaubert Blumen aus dem Schmerz, tovert bloemen uit de pijn,
Trauer doch in linden Tönen toch slaat verdriet, in zachte tonen,
Schlägt uns lockend an das Herz; verleidelijk op ons hart;
Fernab hin der Geist gezogen, ver weg wordt de geest getrokken,
Die uns locken, durch die Wogen. door de golven die ons verleiden.
Drang des Lebens aus der Hülle, De drang van het leven uit de omhulling,
Kampf der starken Triebe wild, de wilde strijd van sterke driften,
Wird zur schönsten Liebesfülle, wordt de mooiste volheid van liefde,
Durch des Geistes Hauch gestillt. gestild door de adem van de geest.
Schöpferischer Lüfte Wehen Het waaien van scheppende luchtjes
Fühlt man durch die Seele gehen. voelt men door de ziel gaan.
Windes Rauschen, Gottes Flügel, Het ruisen van de wind, Gods vleugel,
Tief in kühler Waldesnacht, diep in de koele bosnacht,
Frei gegeben alle Zügel alle teugels vrijgegeven,
Schwingt sich des Gedankens Macht, zwaait de kracht van de gedachte zich op,
Hört in Lüften ohne Grausen hoort zonder angst, in de lucht,
Den Gesang der Geister brausen. het lied van de geesten bruisen.