Robert Franz
Einst ging ich zu zwein, jetzt geh' ich allein, – eens liep ik met z'n tweeën, nu loop ik alleen;
Weh über den Herbst und die gramvolle Zeit! wee over de herfst en de tijd vol verdriet!
O weh, o weh, O wee, o wee,
Weh über den Herbst und die gramvolle Zeit! wee over de herfst en de tijd vol verdriet!
Einst blühten die Rosen, jetzt welkten sie all', Eens bloeiden de rozen, nu zijn ze allemaal verwelkt;
Voll Duft war das Kraut, jetzt zog er heraus; – het kruid was vol geur, nu is de geur vervlogen;
Einst pflückt' ich zu zwein, jetzt pflück' ich allein, eens plukte ik met z'n tweeën, nu pluk ik alleen;
Das wird ein dürrer, ein duftloser Strauß. dat wordt een dorre, geurloze bos.
O weh, o weh, O wee, o wee,
Das wird ein dürrer, ein duftloser Strauß! dat wordt een dorre, geurloze bos!
Die Welt ist so öd', sie war einst so schön, De wereld is zo leeg, eens was ze zo mooi;
Ich war einst so reich, jetzt bin ich voll Noth; – eens was ik zo rijk, nu zit ik in nood;
Einst ging ich zu zwein, jetzt geh' ich allein; – eens liep ik met z'n tweeën, nu loop ik alleen;
Mein Lieb ist falsch, o wäre ich todt! mijn lief is ontrouw; was ik maar dood!
O weh, o weh, O wee, o wee,
Mein Lieb ist falsch, o wäre ich todt! mijn lief is ontrouw; was ik maar dood!