Und das geliebte Antlitz en het geliefde gelaat
Heimlich zu leben begann. begon heimelijk te leven.
Um ihre Lippen zog sich Om haar lippen speelde
Ein Lächeln wunderbar, een wonderbaarlijke glimlach,
Und wie von Wehmuthsthränen en als van weemoedstranen
Erglänzte ihr Augenpaar. glansden haar beide ogen.
Auch meine Thränen flossen Ook mijn tranen vloeiden
Mir von den Wangen herab -- langs mijn wangen omlaag,
Und ach, ich kann's nicht glauben, en ach, ik kan het niet geloven,
Daß ich Dich verloren hab'! dat ik jou verloren heb!