Robert Schumann
Daß er, der Welt entflogen, zodat ze, de wereld ontvlogen,
Hier in der Brust mir blieb. hier in mijn borst bleef.
Hier sind die blauen Lüfte, Hier zijn de blauwe luchten,
Hier sind die grünen Aun, hier zijn de groene weiden,
Die Blumen hier, die Düfte, de bloemen hier, de geuren,
Der blühnde Rosenzaun. de bloeiende rozenhaag.
Und hier am Busen lehnet En hier aan mijn borst leunt,
Mit süßem Liebesach, met een zoete zucht van liefde,
Die Liebste, die sich sehnet mijn liefste, die verlangt
Den Frühlingswonnen nach. naar de vreugden van de lente.
Sie lehnt sich an, zu lauschen, Ze leunt tegen me aan om te luisteren
Und hört in stiller Lust en hoort in stille vreugde
Die Frühlingsströme rauschen de stromen van de lente ruisen
In ihres Dichters Brust. in de borst van haar dichter.
Da quellen auf die Lieder Dan wellen de liederen op
Und strömen über sie en storten over haar
Den vollsten Frühling nieder, de volste lente uit
Den mir der Gott verlieh. die de god mij schonk.
Und wie sie, davon trunken, En terwijl zij, daarvan dronken,
Umblicket rings im Raum, om zich heen kijkt,
Blüht auch von ihren Funken bloeit ook de wereld van haar vonken op
Die Welt, ein Frühlingstraum. tot een lentedroom.