Emilie Zumsteeg
Und wenn des Sommers mild gereifter Segen en wanneer de mild gerijpte zegen van de zomer
In Ähren strahlt. in de korenaren straalt.
Ich denke dein, wenn sich das Weltmeer tönend Ik denk aan jou, wanneer de wereldzee klinkend
Gen Himmel hebt, zich naar de hemel verheft,
Und vor der Wogen Wuth das Ufer stöhnend en voor de woede van de golven de oever kreunend
Zurücke bebt. terugdeinst.
Ich denke dein, wenn sich der Abend röthend Ik denk aan jou, wanneer de avond rood kleurend
Im Hain verliert, in het woud zich verliest,
Und Philomelens Klage leise flötend en Philomela's klacht zacht fluitend
Die Seele rührt. de ziel beroert.
Beim trüben Lampenschein, im bittern Leiden Bij het schemerige lamplicht, in bitter lijden
Gedacht' ich dein, dacht ik aan jou,
Die bange Seele flehte, nah am Scheiden: de bange ziel smeekte, dicht bij het scheiden:
Gedenke mein! gedenk mij!
Ich denke dein, bis wehende Cypressen Ik denk aan jou, tot wuivende cipressen
Mein Grab umziehn, mijn graf omringen,
Und auch im Tempe's Hain soll unvergessen en ook in Tempe's woud zal onvergeten
Dein Name blühn. jouw naam bloeien.