Thomas Campion
Give me kind Amarillis Geef mij de lieve Amaryllis,
The wanton country maid; het speelse meisje van het land;
Nature art disdaineth, De natuur versmaadt opsmuk,
Her beauty is her own; haar schoonheid is van haarzelf;
For when we court and kiss, Want als we het hof maken en kussen,
She cries, forsooth, let go; roept ze: "Waarachtig, laat los!";
But when we come where comfort is, maar als we komen waar de troost is,
She never will say no. zegt ze nooit nee.
If I love Amarillis, Als ik van Amaryllis houd,
She gives me fruit and flowers, geeft ze mij fruit en bloemen,
But if we love these Ladies, maar als we van die dames houden,
We must give golden showers; moeten we ze met goud overladen;
Give them gold that sell love, geef goud aan wie liefde verkoopt,
Give me the nut brown lass, geef mij het notenbruine meisje,
For when we court and kiss, Want als we het hof maken en kussen,
She cries, forsooth, let go; roept ze: "Waarachtig, laat los!";
But when we come where comfort is, maar als we komen waar de troost is,
She never will say no. zegt ze nooit nee.
These ladies must have pillows, Die dames moeten kussens hebben
And beds by strangers wrought, en bedden door vreemden gemaakt;
Give me a Bower of willows, geef mij een prieel van wilgen,
Of moss and leaves unbought, van mos en bladeren die niets kosten,
And fresh Amarillis, en de frisse Amaryllis,
With milk and honey fed, gevoed met melk en honing;
For when we court and kiss, Want als we het hof maken en kussen,
She cries, forsooth, let go; roept ze: "Waarachtig, laat los!";
But when we come where comfort is, maar als we komen waar de troost is,
She never will say no. zegt ze nooit nee.