Franz Liszt
Toi dont le nom terrible et doux U wiens naam, verschrikkelijk en zacht,
Fait courber le front de ma mère ; het voorhoofd van mijn moeder doet buigen;
On dit que ce brillant soleil Men zegt dat deze stralende zon
N'est qu'un jouet de ta puissance ; slechts een speelbal is van uw macht;
Que sous tes pieds il se balance dat het onder uw voeten schommelt
Comme une lampe de vermeil. als een lamp van verguld zilver.
On dit que c'est toi qui fais naître Men zegt dat gij het zijt die doet ontstaan
Les petits oiseaux dans les champs, de kleine vogels in de velden,
Et qui donne aux petits enfants en die aan de kleine kinderen geeft
Une âme aussi pour te connaître. ook een ziel om u te kennen.
On dit que c'est toi qui produis Men zegt dat gij het zijt die voortbrengt
Les fleurs dont le jardin se pare, de bloemen waarmee de tuin zich tooit,
Et que, sans toi, toujours avare, en dat, zonder u, altijd gierig,
Le verger n'aurait point de fruits. de boomgaard geen vruchten zou dragen.
Aux dons que ta bonté mesure Tot de gaven die uw goedheid toemeet
Tout l'univers est convié ; is heel het heelal genodigd;
Nul insecte n'est oublié geen enkel insect wordt vergeten
À ce festin de la nature. aan dit feestmaal van de natuur.
L'agneau broute le serpolet, Het lam graast de wilde tijm,
La chèvre s'attache au cytise, de geit hecht zich aan de goudenregen,
La mouche au bord du vase puise de vlieg schept aan de rand van de kruik
Les blanches gouttes de mon lait ; de witte druppels van mijn melk;
L'alouette a la graine amère De leeuwerik heeft het bittere zaad
Que laisse envoler le glaneur, dat de arenlezer laat wegvliegen,
Le passereau suit le vanneur, de mus volgt de wanner,
Et l'enfant s'attache à sa mère. en het kind hecht zich aan zijn moeder.
Et, pour obtenir chaque don, En, om elke gave te verkrijgen
Que chaque jour tu fais éclore, die gij elke dag doet ontluiken,
À midi, le soir, à l'aurore, bij de middag, de avond, bij de dageraad,
Que faut-il? invoquer ton nom! wat moeten wij doen? Uw naam aanroepen!
Mon Dieu, donne l'onde aux fontaines, Mijn God, geef water aan de bronnen,
Donne la plume aux passereaux, geef de veren aan de mussen,
Et la laine aux petits agneaux, en de wol aan de kleine lammeren,
Et l'ombre et la rosée aux plaines. en de schaduw en de dauw aan de vlakten.
Donne au malade la santé, Geef de zieke gezondheid,
Au mendiant le pain qu'il pleure, de bedelaar het brood waarom hij weent,
À l'orphelin une demeure, de wees een woning,
Au prisonnier la liberté. de gevangene de vrijheid.
Donne une famille nombreuse Geef een talrijk gezin
Au père qui craint le Seigneur ; aan de vader die de Heer vreest;
Donne à moi sagesse et bonheur, geef mij wijsheid en geluk,
Pour que ma mère soit heureuse ! opdat mijn moeder gelukkig zij!
Que je sois bon, quoique petit, Dat ik goed mag zijn, hoewel klein,
Comme cet enfant dans le temple, als dat kind in de tempel,
Que chaque matin je contemple, dat ik elke ochtend aanschouw,
Souriant au pied de mon lit. glimlachend aan het voeteneind van mijn bed.
Mets dans mon âme la justice, Leg gerechtigheid in mijn ziel,
Sur mes lèvres la vérité, waarheid op mijn lippen,
Qu'avec crainte et docilité opdat met vrees en gehoorzaamheid
Ta parole en mon cœur mûrisse ! uw woord in mijn hart moge rijpen!
Et que ma voix s'élève à toi En dat mijn stem zich tot u verheft
Comme cette douce fumée als die zoete rook
Que balance l'urne embaumée die het geurende wierookvat doet zwaaien
Dans la main d'enfants comme moi ! in de hand van kinderen zoals ik!