William Walton
Gray-headed beadles walked before, with wands as white as snow, Grijsharige kerkdienaars liepen voorop, met staven zo wit als sneeuw,
Till into the high dome of St Paul's they like Thames waters flow. Tot ze de hoge koepel van St Paul's instromen als het water van de Theems.
O what a multitude they seemed, these flowers of London town! O wat een menigte leken ze, deze bloemen van de stad Londen!
Seated in companies they sit, with radiance all their own. Gezeten in groepen zitten ze, met een glans geheel hun eigen.
The hum of multitudes was there, but multitudes of lambs, Het gezoem van menigten was er, maar menigten van lammeren,
Thousands of little boys and girls raising their innocent hands. Duizenden kleine jongens en meisjes die hun onschuldige handen opheffen.
Now like a mighty wind they raise to heaven the voice of song, Nu verheffen ze als een machtige wind de stem van het lied tot de hemel,
Or like harmonious thunderings the seats of heaven among; Of als harmonieuze donderslagen tussen de zetels van de hemel;
Beneath them sit the aged men, wise guardians of the poor: Onder hen zitten de bejaarde mannen, wijze beschermers van de armen:
Then cherish pity, lest you drive an angel from your door. Koester dan medelijden, opdat je geen engel van je deur verjaagt.