Franz Schubert
Ich finde sie nimmer Ik vind haar nimmer
Und nimmermehr. en nimmermeer.
Wo ich ihn nicht hab' Waar ik hem niet heb
Ist mir das Grab, is mij het graf,
Die ganze Welt de ganse wereld
Ist mir vergällt. is mij vergald.
Mein armer Kopf Mijn arme hoofd
Ist mir verrückt, is mij ontwricht,
Mein armer Sinn mijn arme geest
Ist mir zerstückt. is mij aan stukken.
Meine Ruh' ist hin, Mijn rust is heen,
Mein Herz ist schwer; mijn hart is zwaar;
Ich finde sie nimmer Ik vind haar nimmer
Und nimmermehr. en nimmermeer.
Nach ihm nur schau' ich Alleen naar hem kijk ik
Zum Fenster hinaus, het venster uit,
Nach ihm nur geh' ich alleen om hem ga ik
Aus dem Haus. het huis uit.
Sein hoher Gang, Zijn fiere tred,
Sein' edle Gestalt, zijn edele gestalte,
Seines Mundes Lächeln, de glimlach van zijn mond,
Seiner Augen Gewalt, de macht van zijn ogen,
Und seiner Rede en zijner rede
Zauberfluß, toverstroom,
Sein Händedruck, zijn handdruk,
Und ach sein Kuß! en ach, zijn kus!
Meine Ruh' ist hin, Mijn rust is heen,
Mein Herz ist schwer, mijn hart is zwaar,
Ich finde sie nimmer Ik vind haar nimmer
Und nimmermehr. en nimmermeer.
Mein Busen drängt Mijn boezem dringt
Sich nach ihm hin. zich naar hem toe.
Ach dürft ich fassen Ach, mocht ik hem vatten
Und halten ihn! en vasthouden!
Und küssen ihn En hem kussen
So wie ich wollt', zoals ik wilde,
An seinen Küssen en aan zijn kussen
Vergehen sollt'! zou ik vergaan!