Gabriel Fauré
Ne le déchirez pas avec vos deux mains blanches Verscheur het niet met je twee witte handen,
Et qu'à vos yeux si beaux l'humble présent soit doux. En moge het nederige geschenk zoet zijn voor je mooie ogen.
J'arrive tout couvert encore de rosée Ik kom nog helemaal bedekt met dauw
Que le vent du matin vient glacer à mon front. die de ochtendwind op mijn voorhoofd komt bevriezen.
Souffrez que ma fatigue, à vos pieds reposée, Sta toe dat mijn vermoeidheid, rustend aan je voeten,
Rêve des chers instants qui la délasseront. droomt van de dierbare ogenblikken die haar zullen verkwikken.
Sur votre jeune sein laissez rouler ma tête Laat mijn hoofd rollen op je jonge borst,
Toute sonore encore de vos derniers baisers ; nog vol naklank van je laatste kussen;
Laissez-la s'apaiser de la bonne tempête, laat het tot rust komen na de zoete storm,
Et que je dorme un peu puisque vous reposez. en laat mij even slapen, nu jij rust.