Ingeborg Bronsart
hell lächelt die Sonne, mein Herz und die Flur, helder lacht de zon, mijn hart en het veld,
o wenn es doch immer so bliebe. o, als het toch altijd zo zou blijven.
Rot funkelt im Glas der kachetische Wein, Rood fonkelt in het glas de Kachetische wijn,
es füllt mir das Glas meine Liebe, mijn liefste vult het glas voor mij,
und ich saug' mit dem Wein ihre Blicke ein, en met de wijn drink ik haar blikken in,
o wenn es doch immer so bliebe. o, als het toch altijd zo zou blijven.
Die Sonne geht unter, schon dunkelt die Nacht, De zon gaat onder, al wordt de nacht donker,
doch mein Herz, gleich dem Sterne der Liebe, maar mijn hart, gelijk de ster der liefde,
flammt im tiefsten Dunkel, in hellster Pracht, vlamt in het diepste donker, in helderste pracht,
o wenn es doch immer so bliebe. o, als het toch altijd zo zou blijven.
In das schwarze Meer deiner Augen rauscht, In de zwarte zee van jouw ogen ruist
der reißende Strom meiner Liebe; de woeste stroom van mijn liefde;
komm, Mädchen, es dunkelt, und niemand lauscht, kom, meisje, het wordt donker, en niemand luistert,
o wenn es doch immer so bliebe. o, als het toch altijd zo zou blijven.