C. Joseph Brambach
Und streut er Eis und Schnee umher, En al strooit hij ijs en sneeuw in het rond,
Es muß doch Frühling werden. Toch moet het lente worden.
Und drängen Nebel noch so dicht En al dringen nevels nog zo dicht
Sich vor den Blick der Sonne, zich voor de blik van de zon,
Sie wecket doch mit ihrem Licht toch wekt zij met haar licht
Einmal die Welt zur Wonne. eens de wereld tot vreugde.
Blast nur ihr Stürme, blast mit Macht, Blaas maar, jullie stormen, blaas met kracht,
Mir soll darob nicht bangen, ik zal daarom niet bang zijn,
Auf leisen Sohlen über Nacht, op stille zolen, in de nacht,
Kommt doch der Lenz gegangen. komt toch de lente aangelopen.
Da wacht die Erde grünend auf, Daar ontwaakt de aarde, groenend,
Weiß nicht, wie ihr geschehen, weet niet wat haar overkomen is,
Und lacht in den sonnigen Himmel hinauf, en lacht omhoog naar de zonnige hemel,
Und möcht vor Lust vergehen. en zou van vreugde willen vergaan.
Sie flicht sich blühende Kränze ins Haar Zij vlecht zich bloeiende kransen in het haar
Und schmückt sich mit Rosen und Ähren, en tooit zich met rozen en korenaren,
Und läßt die Brünnlein rieseln klar, en laat de beekjes helder kabbelen,
Als wären es Freudenzähren. alsof het vreugdetranen waren.
Drum still! Und wie es frieren mag, Dus stil! En hoe het ook vriezen mag,
O Herz, gieb dich zufrieden: o hart, geef je tevreden:
Es ist ein großer Maientag het is een grote meidag
Der ganzen Welt beschieden. die de hele wereld beschoren is.
Und wenn dir oft auch bangt und graut, En als jou vaak ook angst en huiver bekruipt,
Als sei die Höll' auf Erden, alsof de hel op aarde was,
Nur unverzagt auf Gott vertraut! vertrouw slechts onversaagd op God!
Es muß doch Frühling werden. Toch moet het lente worden.