Franz Dannehl
Und ob das Herz mir berste, En al zou mijn hart barsten,
Mein Herz gehorcht und schweigt. mijn hart gehoorzaamt en zwijgt.
Mich hat mein Abt verfluchet, - Mijn abt heeft mij vervloekt,
Ich war wohl gottverwaist, Ik was wel door God verlaten,
Daß Sang mir heimgesuchet dat zang mij heeft bezocht
So süß den stillen Geist! zo zoet de stille geest!
Viel' letzte Grüße sag' ich Veel laatste groeten zeg ik
Nun dir, Frau Irmingard! nu aan u, vrouwe Irmingard!
Euch Lieder aber trag' ich Maar de liederen draag ik je
Zum Dickicht in stiller Fahrt. naar het struikgewas in stille tocht.
Dort will ich in Waldgrund legen Daar wil ik in de bosgrond leggen
Sie unter eisernem Schrein ze onder een ijzeren schrijn
Und ihre Hüter mögen En mogen hun hoeders
Waldvöglein, die lieben, sein! de lieve boslijsters zijn!
Und mag sie je ergründen En mocht ze ooit ontdekken
Ein Pilger auf seinem Pfad, een pelgrim op zijn pad,
So bin ich ohne Sünden, - dan ben ik zonder zonden,
Ein Mönch, dem Gott genad'. een monnik, dat God hem genade schenkt.