Henri Duparc
Muettes, tristes, glacées, tombent nos larmes, Stom, droevig, verstijfd vallen onze tranen,
Comme la rosée de la nuit, qui sur sa tête humecte le gazon ; Als de dauw van de nacht, die het gras op zijn hoofd bevochtigt;
Mais la rosée de la nuit, bien qu'elle pleure en silence, Maar de dauw van de nacht, al weent hij in stilte,
Fera briller la verdure sur sa couche Zal het groen doen glanzen op zijn rustplaats
Et nos larmes, en secret répandues, En onze tranen, in het geheim vergoten,
Conserveront sa mémoire fraîche et verte dans nos cœurs. Zullen zijn nagedachtenis fris en groen bewaren in onze harten.