Alexander Borodin
в час незабвенный, в час печальный in dat onvergetelijke, droevige uur
я долго плакал пред тобой. huilde ik lang voor je.
Твои хладеющие руки Je verkillende handen
меня старались удержать; probeerden mij tegen te houden;
томленья страшного разлуки je klagen smeekte me de kwelling
твой стон молил не прерывать. van het verschrikkelijke afscheid niet af te breken.
Но ты от горького лобзанья Maar jij rukte
Твои уста оторвала; je lippen los van die bittere kus;
из края вечного изгнанья uit het land van eeuwige ballingschap
ты в край иной меня звала. riep jij mij naar een ander land.
Ты говорила: ,,В день свиданья, Je zei: “Op de dag van ons weerzien,
под небом вечно голубым, onder een eeuwig blauwe hemel,
в тени олив любви лобзанья in de schaduw van de olijfbomen, zullen wij de kussen van de liefde
мы вновь, мой друг, соединим.`` opnieuw met elkaar delen, mijn vriend.”
Но там, увы, где неба своды Maar daar, helaas, waar het hemelgewelf
сияют в блеске голубом, in blauwe glans straalt,
где под скалами дремлют воды, waar onder de rotsen het water sluimert,
уснула ты последним сном. ben jij ingeslapen in je laatste slaap.
Твоя краса, твои страданья Je schoonheid, je lijden
исчезли в урне гробовой, zijn verdwenen in de urn van het graf,
исчез и поцелуй свиданья... verdwenen is ook de kus van het weerzien...
Но жду его: он за тобой! Maar ik wacht erop: die ben je me nog schuldig!