Felix Mendelssohn
Wer davon hat, wie ich, gewisse Kunde, kan wie dat zo zeker kent als ik
Mag dem was anders wohl erfreulich scheinen? nog plezier vinden in iets anders?
Entfernt von dir, entfremdet von den Meinen, Ver van jou, vervreemd van de mijnen,
Führ' ich stets die Gedanken in die Runde, laat ik mijn gedachten steeds rondgaan,
Und immer treffen sie auf jene Stunde, en altijd stuiten ze op dat uur,
Die einzige: da fang' ich an zu weinen. het enige: dan begin ik te huilen.
Die Thräne trocknet wieder unversehens: De traan droogt weer, onverwacht:
Er liebt ja, denk' ich, her in diese Stille, zijn liefde, denk ik, reikt toch tot in deze stilte,
Und solltest du nicht in die Ferne reichen? en zou jij dan niet tot in de verte reiken?
Vernimm das Lispeln dieses Liebewehens; Hoor het fluisteren van deze adem van liefde;
Mein einzig Glück auf Erden ist dein Wille, mijn enige geluk op aarde is jouw wil,
Dein freundlicher zu mir; gib mir ein Zeichen! jouw vriendelijke wil jegens mij; geef mij een teken!