Joseph Haydn
Aus ihrem Todesschlaf Uit haar doodsslaap
erwecke die Natur! wek de natuur!
Es nahet sich der holde Lenz. De lieflijke lente nadert.
Schon fühlen wir den linden Hauch, Reeds voelen wij de zachte adem,
bald lebet alles wieder auf. weldra leeft alles weer op.
Frohlocket ja nicht allzufrüh! Juich toch niet al te vroeg!
Oft schleicht, in Nebel eingehüllt, Vaak sluipt, in nevel gehuld,
der Winter wohl zurück, und streut de winter terug, en strooit
auf Blüt' und Keim sein starres Gift. op bloesem en kiem zijn starre gif.
Komm, holder Lenz, Kom, lieflijke lente,
des Himmels Gabe, komm! gave van de hemel, kom!
Auf unsre Fluren senke dich! Daal neer op onze velden!
O komm, holder Lenz, o komm! O kom, lieflijke lente, o kom!
Und weile länger nicht! En toef niet langer!