Robert Schumann
die Sterbeglocken klangen de doodsklokken klonken
noch über'n Waldgrund hin. nog over de bosgrond heen.
Da steht ein Fels so kühle, Daar staat een rots zo koel,
wo keine Wandrer gehn, waar geen wandelaars gaan,
noch einmal nach der Mühle nog eenmaal naar de molen
wollt dort der Jäger sehn. wilde de jager daar kijken.
Die Wälder rauschten leise, De bossen ruisten zacht,
sein Jagen war vorbei, zijn jacht was voorbij,
der blies so irre Weise, hij blies zo'n dwaze wijs,
als müsst' das Herz entzwei. alsof het hart in tweeën moest.
Und still dann in der Runde En stil werd het toen rondom,
ward's über Tal und Höh'n, over dal en hoogten,
man hat seit dieser Stunde men heeft sinds dit uur
ihn nimmermehr gesehn. hem nooit meer gezien.