Peter Cornelius
Du tränktest aus goldener Schale jij gaf te drinken uit een gouden schaal
Die Schmachtenden allzumal. aan al wie versmachtte.
Doch als du die Blumen tränktest, Maar toen jij de bloemen drenkte,
Ergriff mich heißglühende Pein, greep een gloeiende pijn mij aan,
Für die keinen Tau du mir schenktest want jij schonk mij geen druppel dauw
Der tauenden Lippen dein. van jouw dauwende lippen.
Nun prangen die Blumen und blühen, Nu pronken de bloemen en bloeien,
Doch hoffnungslos muss ich erglühen, maar hopeloos moet ik gloeien,
Verwelken stumm und allein. verwelken, stil en alleen.
Und ist denn mein Herz keine Blume, En is mijn hart dan geen bloem,
Und schmachtet es nicht nach dir? en versmacht het niet naar jou?
O hege die Blume am Herzen, O koester de bloem aan je hart,
Sie sei deine schönste Zier. laat haar je mooiste sieraad zijn.
Von deinen Blicken getroffen Getroffen door jouw blikken,
Im Innersten liebeswund, tot diep in mijn binnenste door liefde gewond,
Genesung kann es nur hoffen kan het slechts op genezing hopen
Durch Labe von deinem Mund. door laving van jouw mond.
O lass es nicht welkend verderben, O laat het niet verwelkend verkommeren,
O lass es nicht sinken und sterben, o laat het niet wegzinken en sterven,
O mache mein Herz gesund! o maak mijn hart weer gezond!