Franz Schubert
Nährt sich von des Grases Blüthen, voedt zich met de bloesems van het gras,
Spielend an des Baches Ranft? spelend aan de rand van de beek?
»Mutter, Mutter, laß mich gehen, Moeder, moeder, laat mij gaan,
Jagen nach des Berges Höhen!« jagen naar de hoogten van de berg!
Willst du nicht die Heerde locken Wil je niet de kudde lokken
Mit des Hornes munterm Klang? met het vrolijke geluid van de hoorn?
Lieblich tönt der Schall der Glocken Lieflijk klinkt de klank van de bellen
In des Waldes Lustgesang. in het vreugdelied van het woud.
»Mutter, Mutter, laß mich gehen, Moeder, moeder, laat mij gaan,
Schweifen auf den wilden Höhen!« zwerven op de wilde hoogten!
Willst du nicht der Blümlein warten, Wil je niet op de bloempjes letten
Die im Beete freundlich stehn? die vriendelijk in het bloembed staan?
Draußen ladet dich kein Garten, Buiten nodigt jou geen tuin uit,
Wild ist's auf den wilden Höh'n! het is wild op de wilde hoogten!
»Laß die Blümlein, laß sie blühen, Laat de bloempjes, laat ze bloeien,
Mutter, Mutter, laß mich ziehen!« moeder, moeder, laat mij vertrekken!
Und der Knabe ging zu jagen, En de jongen ging jagen,
Und es treibt und reißt ihn fort, en het drijft en rukt hem voort,
Rastlos fort mit blindem Wagen rusteloos voort met blind wagen
An des Berges finstern Ort, naar de duistere plek van de berg;
Vor ihm her mit Windesschnelle voor hem uit, snel als de wind,
Flieht die zitternde Gazelle. vlucht de bevende gems.
Auf der Felsen nackte Rippen Op de kale ribben van de rotsen
Klettert sie mit leichtem Schwung, klimt zij met lichte zwaai,
Durch den Riß geborstner Klippen door de kloof van gebarsten rotsen
Trägt sie der gewagte Sprung, draagt haar de gewaagde sprong,
Aber hinter ihr verwogen maar achter haar onverschrokken
Folgt er mit dem Todesbogen. volgt hij met de dodelijke boog.
Jetzo auf den schroffen Zinken Nu op de rotsige pieken
Hängt sie, auf dem höchsten Grat, hangt zij, op de hoogste kam,
Wo die Felsen jäh versinken, waar de rotsen loodrecht wegzinken,
Und verschwunden ist der Pfad. en het pad is verdwenen.
Unter sich die steile Höhe, Onder zich de steile hoogte,
Hinter sich des Feindes Nähe. achter zich de nabijheid van de vijand.
Mit des Jammers stummen Blicken Met de stomme blikken van de ellende
Fleht sie zu dem harten Mann, smeekt zij tot de harde man,
Fleht umsonst, denn loszudrücken, smeekt tevergeefs, want om af te drukken
Legt er schon den Bogen an. legt hij de boog al aan.
Plötzlich aus der Felsenspalte Plotseling uit de rotsspleet,
Tritt der Geist, der Bergesalte. treedt de geest, de oude berggeest.
Und mit seinen Götterhänden En met zijn goddelijke handen
Schützt er das gequälte Thier. beschermt hij het gekwelde dier.
»Mußt du Tod und Jammer senden,« Moet jij dood en ellende sturen,
Ruft er, »bis herauf zu mir? roept hij, zelfs hier boven tot mij?
Raum für alle hat die Erde, De aarde heeft ruimte voor iedereen,
Was verfolgst du meine Heerde?« waarom achtervolg jij mijn kudde?