Othmar Schoeck
Könnten lauschen wir gemeinsam Konden wij samen luisteren
Seinem Wellenklang! naar zijn golvenklank!
Könnten wir zusammen schauen Konden wij samen schouwen
In den Mond empor, omhoog naar de maan,
Der da drüben aus den Auen die daarginds uit de weiden
Leise taucht hervor. zachtjes tevoorschijn rijst.
Freundlich streut er meinem Blicke Vriendelijk strooit hij voor mijn blik,
Aus dem Silberschein uit de zilverglans,
Stromhinüber eine Brücke een brug over de stroom
Bis zum stillen Hain. tot aan het stille woud.
Wo des Stromes frohe Wellen Waar van de stroom de blije golven
Durch den Schimmer ziehn, door de glinstering trekken,
Seh' ich, wie hinab die schnellen zie ik hoe omlaag de snelle
Unaufhaltsam fliehn. onhoudbaar wegvluchten.
Aber wo im schimmerlosen Maar waar in het glansloze
Dunkel geht die Flut, donker de vloed gaat,
Ist sie nur ein dumpfes Tosen, is zij slechts een dof gebruis
Das dem Auge ruht. -- dat voor het oog rust.
Daß doch mein Geschick mir brächte Dat toch mijn lot mij bracht
Einen Blick von dir! een blik van jou!
Süßes Mondlicht meiner Nächte, Zoete maneschijn van mijn nachten,
Mädchen, bist du mir! meisje, ben jij voor mij!
Wenn nach dir ich oft vergebens Wanneer ik naar jou vaak vergeefs
In die Nacht gesehn, in de nacht heb gekeken,
Scheint der dunkle Strom des Lebens schijnt de donkere stroom van het leven
Trauernd still zu stehn; treurend stil te staan;
Wenn du über seinen Wogen Wanneer jij over zijn golven
Strahlest zauberhell, stralend toverhel,
Seh' ich sie dahingezogen, zie ik ze meegevoerd,
Ach! nur allzuschnell! ach, slechts al te snel!