Franz Schubert
Ohne Makel, ohne Schuld, zonder smet, zonder schuld,
Und von demuthsvollem Sinne! en van een ootmoedig gemoed!
Fromme Einfalt wölbte dir Vrome eenvoud welfde voor jou
Diese ärmliche Kapelle deze armzalige kapel
In den Stamm der Eiche hier, in de stam van de eik hier,
Ohne Säulen, ohne Schwelle. zonder zuilen, zonder drempel.
Vögelein auf jedem Ast Vogeltjes op elke tak
Singen deinem Kindlein Lieder, zingen liedjes voor jouw kindje,
Durchs Gezweig im goldnen Glast door het takwerk, in gouden gloed,
Steigen Engel auf und nieder. stijgen engelen op en neer.
Und dem Herzen wird so leicht, En het hart wordt zo licht,
Wär es auch von Gram umsponnen, was het ook door verdriet omsponnen,
Und dem Pilger wird gereicht en aan de pelgrim wordt gereikt
Labung aus dem Gnadenbronnen. laafnis uit de genadebron.
Wohl ein Hüttlein baut' ich gern Graag zou ik een hutje bouwen
Hier im stillen Waldesgrunde, hier in de stille bosgrond,
Daß mir dieser Meeresstern opdat deze sterre der zee, voor mij,
Leuchte nun und jede Stunde; moge schijnen, nu en ieder uur;
Daß in diesem kleinen Raum Opdat in deze kleine ruimte
Mir der Himmel angehöre, de hemel mij moge toebehoren,
Daß kein banger, böser Traum opdat geen bange, boze droom
Meinen letzten Schlummer störe. mijn laatste sluimer moge storen.