Franz Schubert
Ihr entrissen dahin! - Stets sieht er die trauliche Hütte, hij, van haar losgerukt. Altijd ziet hij de vertrouwde hut
Die ihn gebar, im hellen Grün umduftender Matten; die hem baarde, in het heldere groen van geurende weiden;
Sieht das dunkele Föhrengehölz, die ragende Felswand hij ziet het donkere dennenbos, de oprijzende rotswand
Über ihm, und noch Berg' auf Berg' in erschütternder Hoheit boven hem, en nog berg op berg, in verpletterende
Aufgethürmt, und glühend im Rosenschimmer des Abends. opgestapeld, en gloeiend in de rozenschijn van de avond.
Immer schwebt es ihm vor, verdunkelt ist alles um ihn her. Steeds zweeft het hem voor ogen; alles om hem heen is verduisterd.
Ängstlich horcht er; ihm deucht: er höre das Muhen der Kühe Angstig luistert hij; het lijkt hem toe dat hij het loeien van de koeien hoort
Vom nahen Gehölz, und hoch von den Alpen herunter uit het nabije bos, en hoog van de Alpen naar beneden
Glöcklein klingen; ihm deucht: er höre das Rufen der Hirten, belletjes klinken; het lijkt hem toe dat hij het roepen van de herders hoort,
Oder ein Lied der Sennerinn, die mit umschlagender Stimme, of een lied van het alpenmeisje, dat met overslaande stem
Freudig zum Wiederhall aufjauchzt Melodien des Alplands. vrolijk melodieën van het alpenland naar de echo toejuicht.
Immer tönt es ihm nach; ihn fesselt der lachenden Ebnen Steeds klinkt het hem na; de bekoring van de lachende vlakten
Anmuth nicht; er fliehet der Städt' einengende Mauern niet; hij ontvlucht de beklemmende muren der steden,
Einsam, und schaut aufweinend vom Hügel die heimischen Berge; eenzaam, en kijkt wenend vanaf de heuvel naar de bergen van thuis;
Ach! es zieht ihn dahin mit unwiderstehlicher Sehnsucht! ach, een onweerstaanbaar verlangen trekt hem daarheen!