Franz Schubert
Unerklärbar, wunderbar, onverklaarbaar, wonderbaar,
Das wie Sehnsucht nach der Ferne, dat als een verlangen naar de verte,
Hoch hinauf in bessre Sterne, hoog omhoog naar betere sterren,
Wie ein leises Ahnen war. als een zacht voorgevoel was.
Jetzt, wo von der Heimath Frieden Nu ik van des thuislands vrede
Ich so lang schon abgeschieden reeds zo lang gescheiden
Und in weiter Fremde bin, en in verre vreemde ben,
Fühlt ein ähnlich heißes Sehnen voelt een even heet verlangen,
Unter sanften Wehmuthsthränen onder zachte weemoedstranen,
Tief bewegt mein inn'rer Sinn. diep bewogen, mijn binnenste zin.
Dieses, weiß ich zu erklären, Dit weet ik wel te verklaren:
Ist ein inniges Begehren het is een innig verlangen
Nach dem Freunde, liebend mich, naar de vriend die mij liefheeft,
In die alten süßen Bande, terug in de oude zoete banden,
Nach dem theuren Vaterlande, naar het dierbare vaderland,
Und das Heimweh nennt es sich. en heimwee noemt het zich.
Wie? wenn jenes Unerklärte, Hoe? als dat onverklaarde,
Dessen heil'ge Glut ich nährte wiens heilige gloed ik steeds voedde
Stets im stillen Herzensraum, in de stille hartenruimte,
Wenn es auch ein Heimweh wäre als het ook een heimwee ware
Nach der höhern, bessern Sphäre, naar de hogere, betere sfeer,
Und ein ahnungsvoller Traum? en een droom vol voorgevoel?
Wenn in Stunden seel'ger Weihe Als in uren van zalige wijding
Sich der frühern Wonnen Reihe mijn geest zich de reeks van vroegere wonnen
Dunkel wär' mein Geist bewußt; duister bewust ware;
Wenn sich neue Sinne fänden, als zich nieuwe zinnen vonden,
Die das Höhere verständen die het hogere verstonden
In der tiefbewegten Brust? in de diepbewogen borst?
Ja! so ist's! des Heimweh's Schmerzen Ja! zo is het! des heimwees smarten
Zeigen meinem treuen Herzen tonen mijn trouwe hart
Eines Vaterlandes Glück, het geluk van een vaderland,
Und was nie der Mund noch nannte, en wat geen mond ooit nog noemde,
Ist aus früherm Vaterlande is uit een vroeger vaderland
Ein beseelter Sonnenblick! een bezielde zonneblik!