Claude Debussy
Leurs yeux sont morts et leurs lèvres sont molles, Hun ogen zijn dood en hun lippen zijn slap,
Et l'on entend à peine leurs paroles. En men hoort hun woorden nauwelijks.
Dans le vieux parc solitaire et glacé, In het oude, verlaten en bevroren park,
Deux spectres ont évoqué le passé. Twee spoken hebben het verleden opgeroepen.
— Te souvient-il de notre extase ancienne ? — Herinner je je nog onze oude verrukking?
— Pourquoi voulez-vous donc qu'il m'en souvienne ? — Waarom zou je willen dat ik me dat herinner?
— Ton cœur bat-il toujours à mon seul nom ? — Klopt je hart nog altijd bij mijn naam alleen?
Toujours vois-tu mon âme en rêve ? — Non. — Zie je mijn ziel nog altijd in je droom? — Nee.
— Ah ! les beaux jours de bonheur indicible — Ach! de mooie dagen van onuitsprekelijk geluk
Où nous joignions nos bouches ! — C'est possible. Toen onze monden zich verenigden! — Dat kan.
— Qu'il était bleu, le ciel, et grand, l'espoir ! — Hoe blauw was de hemel, en hoe groot de hoop!
— L'espoir a fui, vaincu, vers le ciel noir. — De hoop is gevlucht, verslagen, naar de zwarte hemel.
Tels ils marchaient dans les avoines folles, Zo liepen zij door de wilde haver,
Et la nuit seule entendit leurs paroles. En de nacht alleen hoorde hun woorden.