Gabriel Fauré
En marchant marqué ton pas al lopend je voetstap hebt gezet
Dans le sable ou la poussière! in het zand of het stof!
Il n'est de fleuve attendu Er is geen rivier waar mijn dorst naar uitziet
Par ma soif qui s'y étanche om zich daaraan te lessen,
Que l'eau qui sourd et s'épanche dan het water dat opwelt en wegvloeit
De la source où tu as bu; uit de bron waaruit jij hebt gedronken;
La seule fleur qui m'attire de enige bloem die mij aantrekt
Est celle où je trouverai is die waarin ik zal vinden
Le souvenir empourpré de purperen herinnering
De ta bouche et de ton rire; aan je mond en aan je lach;
Et, sous la courbe des cieux, en onder de boog van de hemel
La mer pour moi n'est immense is de zee voor mij alleen onmetelijk
Que parce qu'elle commence omdat ze begint
À la couleur de tes yeux. bij de kleur van je ogen.