John Ireland
But, dying, has made us rarer gifts than gold. of hij heeft ons stervend gaven geschonken, kostbaarder dan goud.
These laid the world away; poured out the red Zij legden de wereld weg; zij goten de rode
Sweet wine of youth; gave up the years to be zoete wijn van de jeugd uit; zij gaven de jaren op die nog moesten komen,
Of work and joy, and that unhoped serene, jaren van werk en vreugde, en die ongehoopte rust
That men call age; and those who would have been, die men ouderdom noemt; en zij die er hadden kunnen zijn,
Their sons, they gave, their immortality. hun zonen, gaven zij weg, hun onsterfelijkheid.
Blow, bugles, blow! They brought us, for our dearth, Blaas, hoorns, blaas! Zij brachten ons, in ons gebrek,
Holiness, lacked so long, and Love, and Pain. heiligheid, die we zo lang moesten missen, en Liefde, en Pijn.
Honour has come back, as a king, to earth, De Eer is als een koning op aarde teruggekomen
And paid his subjects with a royal wage; en heeft zijn onderdanen een koninklijk loon betaald;
And Nobleness walks in our ways again; en Edelmoed gaat weer over onze wegen;
And we have come into our heritage. en wij hebben ons erfdeel ontvangen.