Emmanuel Chabrier
Par les matins, par les couchants, bij elke ochtend, bij elke zonsondergang,
Bêtement marchent à la file, marcheren stompzinnig achter elkaar aan,
Devant la pastoure qui file, voor de herderin die zit te spinnen,
En fredonnant de vieux fredons, oude deuntjes neuriënd,
Vont en procession docile en gaan in gedweeë processie,
Les gros dindons! de dikke kalkoenen!
Ils vous ont l'air de gros marchands Ze hebben het voorkomen van dikke kooplieden
Remplis d'une morgue imbécile, vervuld van een idiote verwaandheid,
De baillis rogues et méchants van hooghartige en boosaardige baljuwen
Vous regardant d'un œil hostile; die je met een vijandig oog opnemen;
Leur rouge pendeloque oscille; hun rode hanger schommelt;
Ils semblent, parmi les chardons, tussen de distels lijken ze
Gravement tenir un concile, plechtstatig een concilie te houden,
Les gros dindons! de dikke kalkoenen!
N'ayant jamais trouvé touchants Nooit ontroerd door
Les sons que le rossignol file, de tonen die de nachtegaal spint,
Ils suivent, lourds et trébuchants, volgen ze, zwaar en struikelend,
L'un d'eux, digne comme un édile; één van hen, zo waardig als een stadsbestuurder;
Et, lorsqu'au lointain campanile en wanneer vanaf de verre klokkentoren,
L'angélus fait ses lents din! dons! het angelus zijn trage ding! dong! slaat,
Ils regagnent leur domicile, keren ze terug naar huis,
Les gros dindons! de dikke kalkoenen!
Prud'hommes gras, leurs seuls penchants Vette notabelen, hun enige neigingen
Sont vers le pratique et l'utile, gaan uit naar het praktische en het nuttige,
Pour eux, l'amour et les doux chants voor hen zijn liefde en zoete liederen
Sont un passe-temps trop futile; een al te frivool tijdverdrijf;
Bourgeois de la gent volatile, burgers van het gevleugelde volk,
Arrondissant de noirs bedons, hun zwarte buikjes rondend,
Ils se fichent de toute idylle, ze geven niets om wat voor idylle ook,
Les gros dindons! de dikke kalkoenen!