Richard Strauss
Die seine Qual entbinde, die zijn kwelling zou bevrijden,
Sprengt nun die Erde, die erstarrt breekt nu de aarde, die verstijfd
Von Reif und Frost gebunden ward, door rijp en vorst gebonden lag,
Die eis'ge Winterrinde. de ijzige winterkorst open.
Durch Wald und Feld, um Berg und See Door bos en veld, om berg en meer
Sprießt wuchernd auf ihr altes Weh' schiet haar oude smart woekerend op
Und grünt in Zweig und Ranken en wordt groen in tak en ranken
Und dunkelt in dem Himmelsblau en wordt donker in het hemelsblauw
Und zittert in den Tropfen Tau, en trilt in de druppels dauw
Die an den Gräsern schwanken. die aan de grassprieten wiegen.
Nun, Gram um sie, die ich verlor, Nu, verdriet om haar die ik verloor,
Erstarrter, brich auch du hervor, jij verstijfde, breek ook jij los,
Um mit dem Strom zu fluten! om met de stroom mee te vloeien!
Brich hervor! Breek los!
Im Blitz der Wolke sollst du glüh'n In de bliksem van de wolk zul je gloeien
Und mit den Nachtviolen blüh'n en met de nachtviolen bloeien
Und mit den Rosen bluten. en met de rozen bloeden.