Johannes Brahms
Frommer Liebe Wiege, Wieg van een vrome liefde,
Nimm sie wohl in Acht! pas er goed op!
Deine Wellen rauschen; Je golven ruisen;
Rede nicht so laut! praat niet zo hard!
Laß mich ihr nur lauschen, Laat mij alleen naar haar luisteren,
Die mir viel vertraut! die mij zoveel toevertrouwt!
Deine Wellen zittern Je golven trillen
Von der Sonne Glut; in de gloed van de zon;
Ob sie's heimlich wittern, voelen ze heimelijk aan
Wie die Liebe tut? wat de liefde doet?
Weit und weiter immer Steeds verder en verder
Rück den Strand hinaus! schuif de oever weg!
Aus dem Himmel nimmer Laat ons nooit
Laß uns steigen aus! uit deze hemel stappen!
Fern von Menschenreden Ver van het gepraat van mensen
Und von Menschensinn, en van hoe mensen denken,
Als ein schwimmend Eden Als een drijvend Eden
Trag dies Schifflein hin! draag dit bootje weg!