Hector Berlioz
L'ombre d'un if ? de schaduw van een taxus zweeft?
Sur l'if une pâle colombe, Op de taxus zingt een bleke duif,
Triste et seule au soleil couchant, treurig en alleen in de ondergaande zon,
Chante son chant : haar lied:
Un air maladivement tendre, Een melodie ziekelijk teder,
À la fois charmant et fatal, tegelijk bekoorlijk en noodlottig,
Qui vous fait mal, die je pijn doet,
Et qu'on voudrait toujours entendre ; en die men voor altijd zou willen horen;
Un air, comme en soupire aux cieux een melodie, zoals de verliefde engel
L'ange amoureux. in de hemel zucht.
On dirait que l'âme éveillée Men zou zeggen dat de ontwaakte ziel
Pleure sous terre à l'unisson onder de aarde weent, in eenklank
De la chanson, met het lied,
Et du malheur d'être oubliée en over het ongeluk vergeten te zijn
Se plaint dans un roucoulement klaagt in een gekir,
Bien doucement. heel zacht.
Sur les ailes de la musique Op de vleugels van de muziek
On sent lentement revenir voelt men langzaam terugkeren
Un souvenir; een herinnering;
Une ombre, une forme angélique, Een schaduw, een engelachtige gestalte,
Passe dans un rayon tremblant, gaat voorbij in een bevende lichtstraal,
En voile blanc. in een witte sluier.
Les belles-de-nuit demi-closes, De halfgesloten nachtschonen
Jettent leur parfum faible et doux geuren hun zwakke en zoete geur
Autour de vous, om je heen,
Et le fantôme aux molles poses en het spook in slappe houdingen
Murmure en vous tendant les bras: fluistert, terwijl het zijn armen naar je uitstrekt:
« Tu reviendras ? » "Kom je terug?"
Oh! jamais plus, près de la tombe, O! nooit meer, bij het graf,
Je n'irai, quand descend le soir zal ik gaan, wanneer de avond daalt
Au manteau noir, in haar zwarte mantel,
Écouter la pâle colombe om naar de bleke duif te luisteren,
Chanter sur la pointe de l'if die op de punt van de taxus
Son chant plaintif ! haar klagend lied zingt!