Antonín Dvořák
ráno jsem s veselou die ochtend was ik goedgemutst
chvátala myslí; en haastte ik mij voort;
náhle ve háje tmách plotseling, in het donkere woud,
divný mě schvátil strach, werd ik door een vreemde angst bevangen,
napjatý luk můj v prach en zakte mijn gespannen boog naar de grond,
sklonil se svislý! tot hij recht omlaag wees!
Jak zářný archanděl Als een stralende aartsengel
v zlaté se zbroji skvěl, schitterde hij in een gouden wapenrusting,
v duši mou tisíc střel en schoot hij duizend pijlen in mijn ziel
sypaje zrakem, met zijn blik,
jak jsem ho ve snění precies zoals ik hem
vídala v tušení, in dromen en voorgevoelens had gezien;
k němu jsem v mlčení zwijgend keek ik naar hem
zřela jak mrakem. als door een nevel.
Zda rozumíš? Begrijp je het?
Ni slova, pane můj! Geen woord, mijn heer!
Zas blouzní, ubohá. Ze ijlt weer, arme meid.
Dál poslyšme! Laten we verder luisteren!
Nežli jsem vztáhla dlaň, Voordat ik mijn hand kon uitstrekken,
šípem sbod' moji laň, doorboorde hij mijn hinde met een pijl,
schvátil ji a s ní v pláň greep haar en nam haar mee
pustil se dále, over de vlakte;
na mě se neohlíd', hij keek niet naar mij om,
a přece z duše klid toch rukte hij de rust
vyrval mi, že můj cit uit mijn ziel, zodat mijn hart
ztápí se v žale. verdrinkt in verdriet.
Odešel – jen se mih', Hij was weg, slechts even verschenen,
jak paprsk ve větvích, als een zonnestraal tussen de takken;
gazelou chtěla bych ik wou dat ik de gazelle was geweest,
raněnou býti! door hem verwond!
S hrdostí jeho šíp Zijn pijl had ik beslist
nesla bych jistě líp, met trots gemakkelijker gedragen;
sotva by krok můj shýb' mijn tred zou nauwelijks zijn vertraagd
u cesty kvítí! voor de bloemen langs de weg!