Hugo Wolf
Du, einer luftgebor'nen Muse jij, van een luchtgeboren muze,
Geheimnisvolles Saitenspiel, geheimzinnig snarenspel,
Fang' an, begin,
Fange wieder an begin opnieuw
Deine melodische Klage! jouw melodische klacht!
Ihr kommet, Winde, fern herüber, Jullie winden komen van ver,
Ach! von des Knaben, ach! van de knaap,
Der mir so lieb war, die mij zo lief was,
Frischgrünendem Hügel. fris groenende heuvel.
Und Frühlingsblüten unterwegs streifend, en onderweg langs lentebloesems strijkend,
Übersättigt mit Wohlgerüchen, overladen met zoete geuren,
Wie süß, wie süß bedrängt ihr dies Herz! hoe zoet, hoe zoet bestormen jullie dit hart!
Und säuselt her in die Saiten, en jullie ruisen hierheen in de snaren,
Angezogen von wohllautender Wehmut, aangetrokken door welluidende weemoed,
Wachsend im Zug meiner Sehnsucht, groeiend in de tocht van mijn verlangen,
Und hinsterbend wieder. en weer wegstervend.
Aber auf einmal, Maar opeens,
Wie der Wind heftiger herstößt, als de wind heviger aanstoot,
Ein holder Schrei der Harfe een liefelijke kreet van de harp
Wiederholt mir zu süßem Erschrecken herhaalt mij, tot zoete schrik,
Meiner Seele plötzliche Regung, de plotselinge roering van mijn ziel,
Und hier, die volle Rose streut geschüttelt en hier strooit de volle roos, geschud,
All' ihre Blätter vor meine Füße! al haar blaadjes voor mijn voeten!